Michel van Dijk te gast in het programma ''Op de koffie bij Henk Koudijzer''
19-02-2019 om 11:08 uur | Laatst gewijzigd: | Redactie

De wat rijpere muziekliefhebber met voldoende vrouwelijk hormoon en rondingen die in ieder geval in het oog liepen, weet dat Michel van Dijk officieel niet alleen de zingende bonk van vorige eeuw is, hij die veel meisjeshoofden op hol wist te brengen, werd ook verkozen tot Nederlands popzanger van het vorig millennium. Een microfoonlengte voor Kaz Lux.

 

Ik ken Michel van Dijk persoonlijk sinds een kleine twee decennia. Zijn stem uit mijn speakers is een ander verhaal. Dat gebeurt al sinds 1969 op de elpee Beggar Julia's Time Trip van Ekseption. De klassiek vertolkers van dat moment (geïnspireerd door het Engelse The Nice met Keith Emerson) en die althans bij mij de deur op een kier wrikten waardoor de oude meesters wat later een ruime plek kregen in mijn platenkast. Denk aan: Rick van der Linden, Rein van den Broek, Cor Dekker, Peter de Leeuwe, Jan Vennik. Aangevuld op die tweede elpee met muze en fonetisch familielid Linda van Dijck. De tijd dat Ekseption hoogtij vierde was ik net 10-16 jaar oud. Het bijwonen van een optreden zat er zeker niet in. Dat kwam pas later toen Michel onderdeel uitmaakte van progrockband Alquin. Even denken en dan komt íe: Wheelchair Groupie. Het Magnum Opus vand deze Delftse band.

 

 

Michel van Dijk (Amsterdam, 20 april 1950) is leadzanger, gitarist en tekstschrijver die vanaf zijn 15e in diverse bands, verscheidene muziekstijlen speelde. Na de gebruikelijke (korte) opstartperiode met relatief onbekend oefenwerk (The Minds, Mads en James Dean) slaat Michel de juiste weg in; zijn ster is rijzende. Eerst is daar Les Baroques (1966-1969). In 1966 komt Van Dijk als vervanger van Gerard Schoenaker, die opgeroepen werd voor militaire dienst. De band komt uit Baarn, en speelt verschillende stijlen zoals rhythm and blues, folk, rock en pop, en gebruikt hierbij onalledaagse instrumenten. Ekseption (1970). In 1970 zingt Michel mee op het tweede album Beggar Julia’s Timetrip.[2] Daarna verlaat hij Ekseption. Van Dijk is ontevreden over de nieuwe koers, waarbij de nadruk te veel komt te liggen op instrumentale muziek. Daarvoor deed hij al langer mee als zanger van de jazzhelft van deze Hollandse muzikale Uitzondering. Brainbox (1971-1972), een Amsterdamse bluesrockband. In 1971 vervangt hij Kaz Lux als zanger en gitarist. Na uitblijven van succes gaat de band in 1972 uit elkaar. Alquin, (1974-1977).

 

In 1974 komt Michel van Dijk bij de band, en voor Alquin komt het grote succes. De band speelt een combinatie van pop, klassiek en jazz. Voor de albums Nobody Can Wait Forever en Best Kept Secret heeft Michel van Dijk ook teksten geschreven. Daarna volgen het live-album On Tour en de verzamel-LP Crash. In 1977 houdt de band op te bestaan. In het huidige tijdsgewricht komt Alquin nog enige keren bijeen. CD's en een DVD zijn het resultaat, maar de ballen zijn uit de soep. Met Rinus Gerritsen van Golden Earring wordt in 1979 de plaat Gerritsen en Van Dijk gemaakt. Commercieel succes blijft uit. Daarna bewandelt Michel allerlei wegen. Zo zijn daar: 'Blues Power', 'Ravage', deze rockband wordt gevormd met oud Kayak-gitarist Johan Slager. De 'Michel van Dijk Band', een band samen met Marc Klaassen en Johan Slager. Ze toeren, en spelen in het clubcircuit, in verschillende gelegenheidsformaties. 'Klaassen en van Dijk'. Momenteel is er 'Lone', een duo dat hij vormt met Alquin-gitarist Ferdinand Bakker en dat ook een gelijknamig album uitbrengt (2013). Op dit moment staat er weer een nieuwe cd in de steigers die deze zomer het levenslicht gaat zien en de ruimte vult met mooie klanken. Ook is Michel van Dijk druk met de Johan Derksentour: Keeps the Blues Alive. Een aantal avonden per week deelt hij het podium met The Clarks, AJ Plug, Big Pete, Roel Spanjers, en ... Kat Riggins. Voor wie dit nog niet heeft gezien en gehoord: ga je schamen.